GR#D is een experiment naar een nieuwe vorm van stad maken, dat reageert op de lange traditie van stedenbouw en architectuurvormen die mogelijkheden tonen om mee te groeien met de veranderende omstandigheden van dat moment. Een behoefte, die het meest nadrukkelijk tot uiting komt als gevolg van een economische crisis;  zo zijn de ideeën van de architecten en kunstenaars uit de tweede helft van de twintigste eeuw grote inspiratiebronnen voor het concept en ontwerp van GR#D. De ontwerpen van de structuralisten laten hun overtuiging zien om de mens en zijn sociale contacten centraal te stellen binnen de architectuur. Zij zochten naar een architectonische vorm waarin zowel ruimte was voor wat voor alle mensen overal en altijd gold enerzijds en wat tijdelijker, plaatselijker en individueler is anderzijds. Een multifunctioneel ruimtegebruik is een van de kenmerkende oplossingen die zij aandroegen. De visie van architecten als Richard Buckminster Fuller, Constant Nieuwenhuys (New Babylon) en groepen als Archigram en de Metabolisten herzien de traditionele opvatting van een gebouw als iets statisch: zij zagen architectuur juist als beweeglijk en veranderend. In de jaren '70 ontstonden de eerste ideeën over hoe een autarkisch (zelfvoorzienend) energiesysteem geïntegreerd kan worden in architectuur.  Pioniers in het bedenken en uitwerken van zulke systemen zijn kunstenaar Joep van Lieshout, architect John Körmeling, en de werken van kunstproject Parasite Paradise.

Deze achtergrond vormt voor ons de basis om een structuur neer te zetten waarin onderzocht en getoond wordt hoe wij anno 2016 onze leefomgeving kunnen inrichten en gebruiken. Met een focus op de circulaire economie, tijdelijkheid, flexibiliteit, duurzaamheid én op een nieuw te ontwikkelen gebied in Nijmegen: de Waalsprong.